Foto Dirk bij verhaal 2019

Dit keer is Dirk Krul, vrijwillig medewerker van het eerste uur, verantwoordelijk voor gebouw- en terreinbeheer aan het woord.

Ont-moeten

Dirks is te vinden bij Verdeliet op donderdagmiddag, maar nu tijdens de bouw van de buitenwinkel ook op dinsdag en op woensdagmiddag.

Dirk vormt samen met Wim Kol en Rien Hofmans het bouwteam voor de buitenwinkel. Sinds kort is er ook een bestuurslid met de taak gebouw- en terreinbeheer. Dat is zeer welkom nu de bouw van de buitenwinkel in volle gang is. Daar waar Wim Kol, architect, het artistieke ontwerp heeft gemaakt, Rien Hofmans de bouwtechnische details en materialen op zich heeft genomen, daar vult Dirk dit bouwteam aan. Hij zorgt dat de bouwplaats opgeruimd blijft, de juiste materialen op tijd aanwezig zijn, dat er veilig gewerkt kan worden, kortom hij is verantwoordelijk voor de planning, de catering en het welzijn van de bouwers.

Toen het allereerste zaadje Verdeliet geplant werd, zo'n 5,5 geleden, is Dirk door Gertie (kwartiermaker Verdeliet) gevraagd mee te denken en doen om Verdeliet tot een succes te maken. En zoals Dirk zegt. “Ik kan haar natuurlijk niks weigeren.” Dirk heeft de opbouw van Verdeliet van dichtbij gezien en hieraan meegewerkt. Men ging enthousiast aan de slag met een door bramen overwoekerd terrein. Met een graafmachine werden alle bramenstruiken uitgegraven en onkruid weggehaald. De grond werd klaargemaakt voor het verbouwen van de eerste groenten en paden werden aangelegd, zodat er gewerkt kon worden in de tuin. Dirk heeft in die periode meegewerkt aan de bouw van de houtloods, de takkenwand, de aanleg van een nieuwe vijver, de bouw van de bijenstal, de opzet van de composthoop, het restaureren van de kas en later aan de verbouwing van het gebouw. Er werd waar mogelijk gebruik gemaakt van gebruikte of verkregen materialen. Duurzaamheid stond én staat nog steeds voorop en het budget vroeg ook om inventiviteit tijdens de opbouw.

Dirk kan tijd en energie in zijn activiteiten bij Verdeliet steken, omdat hij op 57-jarige leeftijd vanwege de gevolgen van  een zeldzame bindweefsel ziekte PXE, in de WAO terecht is gekomen. PXE is een bindweefselziekte waarbij het transport van elastine niet goed verloopt en verkalking van bloedvaten optreedt. Dit heeft onder andere gevolgen voor zijn visus, de ogen.  Dirk benoemt zelf dat hij het lichaam van een 80-jarige heeft, op zijn huidige 65e jaar. Zo oogt hij met zijn energieke uitstraling zeker niet.

Een kijkje terug in de tijd leert dat Dirk van oorsprong een elektrotechnische opleiding heeft gevolgd. Bij Van Heugten in Nijmegen is hij betrokken geweest bij de bouw van een aantal grote (openbare) gebouwen (o.a. ziekenhuizen, kantoren, fabrieken). Later volgt hij door een grote opdracht om de verlichtingsinstallaties voor Schiphol te realiseren, nog een opleiding hogere verlichtingskunde. Na een reorganisatie komt Dirk bij GTI te werken als landelijk installateur. Als hoofd tekenkamer van Cofely krijgt hij steeds meer te maken met de beperkingen van zijn visus. Het lezen van schetsen tijdens bouwvergaderingen en daarmee het actief kunnen volgen en deelnemen aan besluitvorming wordt steeds moeilijker. En hoewel pijnlijk, weet Dirk dat het zo niet langer kan. Hij zal moeten stoppen met dit werk. “Ik wilde voorkomen dat ik malle Pietje werd. Ik kon de verantwoordelijkheid niet meer dragen”. Dan volgt aangepast werk als planner van projecten.

Dirk probeert deze functie uitdagend te houden door zichzelf steeds nieuwe doelen te stellen en veel van zichzelf te vragen. Op het moment dat hij uitval krijgt van zijn hart, komt hij in de WAO terecht op 57-jarige leeftijd.

Is Dirk door beperkingen minder betrokken of minder actief  geworden? Zeker niet! Wel op een andere wijze wellicht. Zo is Dirk jarenlang zeer actief voor de patiënten vereniging. Hij richt een landelijke stichting op om wetenschappelijk onderzoek te kunnen bekostigen naar meer kennis over PXE en eventuele behandelmogelijkheden. Op dit moment is Dirk ambassadeur van die stichting. De PXE heeft natuurlijk wel gevolgen. Zo kan Dirk vanaf 2000 geen auto meer rijden. Hij had alle rijbewijzen, dus dat was een grote verandering. Hij fietst graag. Was ook actief bij een wielrenclub. Na een val durfde hij niet meer op de gewone racefiets. Sinds 2006 fietst hij mee op de wielrentandem. Het heeft een jaar geduurd om dat te kunnen accepteren. De achteruitgang van zijn zicht en de overige gevolgen van de PXE vragen steeds om flexibiliteit; je steeds instellen op veranderende mogelijkheden, met regelmaat ook om afscheid te moeten nemen van zaken die je fijn vindt, waar je goed in bent of die gewoon handig zijn om te kunnen.

“Verdeliet heeft een hele grote betekenis in mijn leven. Verdeliet  zorgt er mede voor dat ik niet depressief wordt. Onder de mensen kom, eruit ga en bezig blijf.”

Ik heb Dirk tijdens dit gesprek leren kennen als een heel energieke en positief ingestelde man. “Ik ben nooit bij de pakken neer gaan zitten. Dat past ook niet bij me.”

Wij mogen ons gelukkig prijzen dat Dirk al zijn expertise en ervaring inzet voor de verdere ontwikkeling van Verdeliet. Maar bovenal ook dat hij de levenservaring en wijsheid die hij in zijn persoonlijke leven heeft opgedaan en de kracht die hij daarbij laat zien wil delen met ons. Het motto van VERDELIET Doen, delen en beleven is Dirk op het lijf geschreven. En dat hij humor heeft blijkt uit zijn antwoord op de vraag of hij nog wensen heeft voor Verdeliet. “Nee, geen plannen voor de toekomst, ik ga bezig met een kapschuur in de natuur speeltuin en een schuurtje voor kruiwagens op het nieuwe terrein. Ik heb al palen en deuren staan, tegels voor het aanleggen van nieuwe paden,....” En in het voorbijgaan zegt hij met een lach” ik ga even kijken hoe mijn werknemers het doen”.