foto Marsha

Ik ga als medewerker (vrijwilliger) bij Verdeliet onze verhalen optekenen. Ik hoop dat er andere collega medewerkers zijn die hun verhaal met mij willen delen.

Ont-moeten

“Een sociale voedseltuin met een wijk- en ontmoetingsfunctie, een natuurrijke omgeving die samen wordt onderhouden, waar iedereen mee kan doen en waar iedereen verantwoordelijk is voor zichzelf, elkaar en de tuin. En dit levert ook nog eens gezonde voeding op. Zo maken we samen op een aantal vierkante meters in het Land van Cuijk een wereldtuin!“ Dat was de droom van een aantal burgers in 2012.


Deze droom is werkelijkheid geworden en daarom nu het idee om de bijzondere ontmoetingen die dagelijks plaatsvinden in de tuin in beeld te gaan brengen. Tussen wie vinden die ontmoetingen plaats? Wie zijn al die mensen die met hun vingers in de aarde wroeten en ervoor kiezen een deel van hun vrije tijd door te brengen in de tuin? Wat is hun verhaal? En waarom vinden we het belangrijk om die verhalen te delen?

De mens heeft van nature honger naar verhalen. Het vertellen van verhalen wakkert de verbeelding aan en zorgt voor een band tussen mensen. Informatie wordt overgebracht, ervaringen worden gedeeld, je inspireert, steunt en vermaakt elkaar. Zo blijven we samen wakker en creatief. Vroeger noodzakelijk om te overleven en nu levert het een omgeving op waarbinnen ieder mens de kans heeft om te groeien. Het verhaal van ieder mens is uniek en ieder verhaal verdient het om gehoord te worden. Al deze verhalen samen maken Verdeliet. Een hele fijne ontmoetingstuin.


Ik ga als medewerker bij Verdeliet onze verhalen optekenen. Ik hoop dat er andere medewerkers zijn die hun verhaal met mij willen delen. Ik zal eerst wat meer over mezelf vertellen.   

Ik ben Marsha, 46 jaar, getrouwd en moeder van 2 jongens van 16 en 18 jaar. Ruim 2 jaar geleden heb ik niet aangeboren hersenletsel opgelopen. Na een lange revalidatie periode, mocht ik naar huis. Waar ik eerst fulltime werkzaam was, is dat sindsdien niet meer haalbaar. In de periode van de revalidatie wilde ik graag vrijwilligerswerk doen om de leegte op het gebied van dagstructuur te vullen en om het gevoel te kunnen bevestigen dat ik er nog steeds toe doe. Op dat moment nog in het ongewisse over mijn mogelijkheden op het gebied van werk in de toekomst. Zo werd ik via het vrijwilligerspunt van Sociom gewezen op Verdeliet.

Sinds ruim een jaar werk ik op maandagmiddag in de tuin. Vanaf de allereerste keer dat ik de poort doorliep voelde het goed voor mij. De warmte en vriendelijkheid, de rust, de vijver, de vogels, de interesse in elkaar, het ritme van de natuur in de tuin. Ik voel me thuis bij Verdeliet. Het samen werken, soms in stilte, soms vol gesprekken, soms gezang. Het mag er allemaal zijn. En ik mag zijn met alle beperkingen die ik heb. Dat is voor mij heel waardevol en heeft het afscheid nemen van betaald werk kunnen verzachten. Ik kan echt genieten van de bijzondere gesprekken die er tijdens het tuinieren zijn.  Echt contact van mens tot mens, zo krachtig en waardevol. Het tovert met regelmaat een glimlach op mijn gezicht.

Ik hoop dat ik jou als collega medewerker ga ontmoeten en je verhaal mag optekenen. Zo kunnen we de persoonlijke waarde die Verdeliet heeft voor een ieder gaan delen, in de overtuiging dat dit ons allen zal verrijken!